Lange wachttijden voor een sociale huurwoning

wonenzondag 11 februari 2018 21:09

Waarom kunnen inwoners die acht jaar op de wachtlijst voor een sociale huurwoning staan in Amersfoort nog steeds niets krijgen? En waarom krijgen statushouders veel sneller een woning dan andere mensen met urgentie?

Een vrouw die al acht jaar ingeschreven staat op Woningnet Eemland en reageert op appartementen met één slaapkamer in de minst aantrekkelijke wijken stond bij haar laatste poging op #54. Twee vrouwen hadden allebei bijna zes maanden urgentie, maar konden ook niets te pakken krijgen. Samen met ChristenUnie raadslid Simone Kennedy togen ze naar Omnia Wonen om meer uitleg te krijgen.

Omnia Wonen legt uit dat acht jaar inschrijvingsduur wel de gemiddelde wachttijd is, maar niet lang genoeg voor een gewone woning. De wachttijden voor seniorenwoningen en jongerenwoningen zijn korter en voor andere woningen dus langer. Ongeveer de helft van alle woningen die vrijkomen gaan naar urgenten. Die groep is in Amersfoort bijzonder groot vergeleken met andere gemeenten, Omdat in Amersfoort relatief weinig woningen vrij komen zorgen de urgenten voor een grote druk op de vrijgekomen woningen.

Maar zelfs de vrouwen met urgentie zagen dat anderen er telkens vandoor gingen met de woningen waarop zij reageerden. Dat bleken mensen die uitstroomden uit maatschappelijke opvang of statushouders. Want de eerste groep heeft dubbele urgentie en de laatste groep heeft drievoudige urgentie. Pas toen een van de vrouwen, die na haar scheiding samen met haar kind urgentie had gekregen, reageerde op een klein appartement in een minder aantrekkelijke wijk kon zij die woning krijgen. Ze vond het wel moeilijk te accepteren dat alleenstaande statushouders en jongeren uit de maatschappelijke opvang vaak grotere appartementen konden krijgen dan haar gezin. Dit komt omdat de verantwoordelijkheid voor het kiezen van passende woningen ligt bij NVA (statushouders), Leger des Heils en Kwintes. Als zij voor hun cliënten grote woningen kiezen, dan kunnen de woningcorporaties dit niet weigeen, zolang de huurprijs past bij het inkomen.

De andere vrouw had urgentie gekregen vanwege dreiging van huiselijk geweld. Zij zocht een ruime woning in een mooie wijk op loopafstand van de binnenstad en reageerde dus op weinig woningen. Haar urgentie was ondertussen vervallen en niet verlengd. Omnia Wonen adviseerde haar om woningruil te proberen.
Als gemeenteraadslid wilde Simone Kennedy weten waarom deze vrouwen niet in aanmerking kwamen voor de vele huurwoningen die recent zijn gerealiseerd in omgebouwde kantoorpanden. Omnia Wonen vertelde dat de particuliere eigenaars wel de verplichte 35% sociale huurwoningen realiseren, maar een huurprijs in rekening brengen die dichtbij de maximale 710 euro per maand ligt, waardoor de woningen alleen passen bij huishoudensmet een inkomen tussen 30.400 tot 36.798 euro. Deze sociale huurwoningen zijn dus niet geschikt voor mensen met een uitkering of minimuminkomen.

De gemeenteraad bespreekt op 13 februari de regels rond het verlenen van urgenties en de huisvestingsverordening. De insteek van de ChristenUnie is: Nu bestaat 20% van het woningaanbod uit lotingwoningen, die verloot worden onder alle mensen die hebben gereageerd op die woning. Maar urgenten hebben dan wel prioriteit.

  • Als ChristenUnie willen we een hoger aandeel lotingwoningen en urgenten niet langer prioriteit geven bij de loting. Dan maken gewone woningzoekenden die niet zo lang op de wachtlijst staan en vaak reageren op woningen meer kans.
  • Als ChristenUnie willen we voortaan woningen passend toewijzen aan statushouders en mensen die uitstromen uit de maatschappelijke opvang, zodat de woningen die verschijnen op Woningnet alleen nog bedoeld zijn voor gewone urgenten en normale woningzoekenden.
  • We willen ook dwingende prestatieafspraken maken met projectonwikkelaars en woningcorporaties om meer woningen te realiseren met een huurprijs die betaalbaar is voor mensen met uitkering of minimuminkomen.

- Simone Kennedy & Rutger Dijksterhuis

« Terug