Een coalitieakkoord zonder richtinggevende visie

Aan de ene kant zien we oplossingen waar we ons prima in kunnen vinden. De broodnodige aanpassingen in het parkeerbeleid. De veiligheid en oversteekbaarheid van de Amsterdamseweg. En natuurlijk het grote belang van meer betaalbare woningen. Dat zijn goede stappen.

Ook het zoeken naar verbinding in de stad vinden we positief.

Maar grote uitdagingen vragen wel om een scherpe analyse. Problemen los je pas echt op als je de wortel aanpakt. En precies daar wringt de schoen. In dit coalitieakkoord ontbreekt samenhang en daarmee visie op de achterliggende problemen van onze samenleving. En dat is een gemiste kans.

Daarmee bestrijdt deze coalitie in het beste geval een paar symptomen. Maar de echte, onderliggende vragen die in onze stad leven, blijven onbeantwoord. Mensen voelen zich niet gezien. Ze maken zich grote zorgen over hun bestaanszekerheid. En onze samenleving polariseert.

Wat nu als achter het gebrek aan vertrouwen in de politiek een veel dieper probleem schuilgaat? Dat vraagt niet om pleisters, maar om een groter verhaal. Om een sterke visie op échte verbinding. Niet de verbinding zonder verhaal uit dit akkoord.

En er liggen nota bene zulke mooie aanknopingspunten die breed gedragen worden. Het rapport ‘De hypernerveuze samenleving’ legt de vinger op de zere plek: ons individualisme is doorgeslagen. Recente onderzoeken laten zien dat onze jongeren snakken naar rust. Naar ademruimte.

Maar in plaats van in te zetten op die broodnodige rust en sterke gemeenschappen, kiest deze coalitie vooral voor méér economie en méér stenen. Begrijp me niet verkeerd: stenen zijn nodig. Maar zonder groter verhaal en visie is het geen échte oplossing. Wat overblijft, is een set losse punten.

Heel veel grote, cruciale onderwerpen worden simpelweg niet of nauwelijks genoemd. Neem de wachtlijsten in de Jeugdzorg. Wij missen hier de urgentie. We missen een heldere oplossingsrichting. En we missen de investeringen die de kinderen en jongeren in Amersfoort keihard verdienen.

Waarom staat dit er niet in? Is het probleem niet belangrijk genoeg? Zijn de meningsverschillen binnen de coalitie te groot of te klein om te noemen? Of maken we er een ‘vrije kwestie’ van voor de raad? De ChristenUnie vindt dit zorgelijk. Ik zal dat uitleggen.

Want wat gaat deze coalitie doen met al die onbenoemde onderwerpen als er vooraf geen gezamenlijke visie of groter verhaal is?

En dat is nog niet alles, voorzitter. De plannen die er wél staan, kosten bakken met geld. Vijf miljoen euro moet komen uit een ‘herschikking’ in het sociaal domein. En daarnaast moet er nog eens tien miljoen euro worden bezuinigd. Waarop? De consequenties kennen we nog niet.

In gewoon Nederlands: dit voelt alsof je met een overvolle kar boodschappen bij de kassa staat, en er dán pas achter komt dat je je portemonnee bent vergeten. Oeps! De nodige keuzes om die portemonnee te vullen, ontbreken volledig.

We krijgen nu een heerlijk zoet taartje voorgeschoteld, maar hoe pittig het hartige hapje straks gaat smaken? We hebben geen flauw idee. Dat is treurig voor zo’n akkoord. Wel het mooie verhaal vertellen, maar geen oplossingsrichting voor moeilijke keuzes bieden.

En de financiële druk is waarschijnlijk nóg groter. De miljoeneninvesteringen in het warmtebedrijf staan bijvoorbeeld nog niet eens in de boeken. Het is duidelijk: de financiële paragraaf heeft onder de druk van de deadline simpelweg onvoldoende aandacht gehad.

Maar, laat ik positief eindigen.

Ik lees in het akkoord ook een uitgestoken hand naar de gemeenteraad. En die hand pakken wij aan. Graag zelfs. Laten we samen de uitdagingen van Amersfoort aanpakken.

De ChristenUnie zal in de tweede termijn een aantal moties indienen. Om samen meer inhoud te geven aan het verhaal voor een gezonde toekomst van onze stad.